Şehir Işıkları: Görmeden Sevmek Üzerine

Sesli sinemanın tüm dünyayı sardığı 1931 yılında Chaplin, herkesin tersine diyalogsuz bir film çekti. Şehir Işıkları bir cesaret işiydi. Ama bugün bu film, sessiz olmasına rağmen değil, tam da sessiz olduğu için bu kadar güçlü bir aşk hikâyesi olarak hatırlanıyor.

Bir yanlış anlamayla başlayan aşk

Serseri, sokakta çiçek satan kör bir kızla karşılaşır. Kız, bir arabanın kapısının kapandığını duyunca karşısındakinin zengin bir adam olduğunu düşünür. Serseri bu yanlış anlamayı düzeltmez. Kız için zengin bir beyefendi olmaya, onun gözlerinin tedavisi için para bulmaya çalışır.

Burada ilginç bir tersine çevirme vardır. Normalde aşk hikâyelerinde görünüş önemlidir. Bu hikâyede ise kız Serseri'yi göremez ve tam da bu sayede onun yamalı kıyafetlerine değil, kibarlığına ve iyiliğine âşık olur. Görmemek, burada kör olmak değil, önyargısız bakmaktır.

Sarhoşken dost, ayıkken yabancı

Filmin ikinci hikâyesi, Serseri'nin hayatını kurtardığı bir milyonerdir. Adam sarhoşken Serseri'ye kardeşi gibi davranır, ayıldığında ise onu tanımaz bile. Chaplin bu ilişkiyle zenginlerin dostluğunun ne kadar kırılgan olduğunu anlatır. Aynı zamanda iki farklı körlüğü yan yana koyar: kızın gözleri görmez ama kalbi görür, milyonerin gözleri görür ama ayıkken kalbi kördür.

Sinema tarihinin en güzel sonlarından biri

Filmin finalinde gözleri iyileşen kız, artık bir çiçekçi dükkânı işletmektedir. Hapisten yeni çıkmış, perişan hâldeki Serseri vitrinin önünden geçer. Kız ona acır ve bir çiçekle bozuk para uzatır. Elini tuttuğu anda, dokunuşundan onu tanır.

Bu sahnede tek kelime konuşulmaz, yalnızca bir ara yazı vardır. Kamera ikisinin yüzünde kalır: kızın şaşkınlığı, hayal kırıklığı ve şefkati; Serseri'nin utancı ve umudu. Chaplin hikâyeyi orada bitirir. Ne olacağını bize bırakır.

Bugün bize ne söylüyor?

Profil fotoğraflarına, görünüşe ve ilk izlenime bu kadar önem verdiğimiz bir çağda Şehir Işıkları rahatsız edici bir soru sorar: Birini gerçekten görebilmek için gözlerimizi biraz kapatmamız mı gerekir? Film, sevginin görünüşe değil, insanın yaptığı iyiliklere bakarak doğabileceğini hatırlatır.